Ne zaman dibe vurmaya yaklaştığımı hissetsem hep aynı soru döner zihnimde; estetik mi, mülkiyet mi? Hangisi önce zehirledi biz insanoğlunu ve deforme etti evrimimizi?

Ne de olsa bir fail bulmak gerekir bu noktada. Yanlış olan bir şeyler olmalı ki egomuzu düzlüğe çıkartabilelim. Salt sorumlusu biz olamayız dibe vuruşun; yanlış bir şeyler olmalı kontrolümüz dışında gelişen.

Where the wild roses grow... Nick Cave'in 20. yüzyıl insanına armağan ettiği Troia atı... Daha ilk dinlediğim gün beni ürperten bir çeşit başyapıt. Dinleyene, kafa yorana tabi ki...

Her daim canlı tutulması gereken bir umut, gitmek; alıp başınızı gitmek, her şeyi ardınızda bırakarak. Bambaşka bir dünya, yepyeni bir yaşam bulmak umuduyla düşmek yollara. İlk bakışta Kavafis'in Kent'inden sonra belki de abesle iştigal "gitmek" üzerine yazmak. Ama hayır, hiç de öyle değil. Meselenin özünü gözden kaçırmış Constantine, mesele eylem değil, umut.

Nasıl bir başlıktır bu böyle demeyin. Öncelikle kendinize bir sorun, bugüne dek gönüllü olarak ve hiçbir karşılık beklemeden yaptığınız bir şey var mı? Kalkıp felsefi ya da psikolojik çözümlemelerle çarpıtmadan, son derece net, motivasyonunuzun sadece odaklandığınız konu olduğu bir gönüllü uğraşınız oldu mu? Yanıtınız evet ise bu başlığı anlamak şöyle dursun zoraki bir gülümseme de belirmiş olmalı yüzünüzde.

Güç ve şiddet üzerine...

“Kadınlara mı gidiyorsun, kırbacını unutma!” der yarı çatlak sıfatıyla onurlandırılmış Alman düşünür… (Friedrich Wilhelm Nietzsche) Ne anlarsınız bu cümleden? Kadın terbiye edilesi bir varlıktır. Ancak biraz şiddetle ya da korkutarak. Bu cümleden çıkartabileceğiniz alternatif önermelerden birisi bu olabilir. Şunu da düşünebilirsiniz; sadece bir semboldür kırbaç. Kadının güce olan eğilimini pekiştirmek için kullanılmış bir sembol.

Çakma anarşistin güncesi

Murathan Mungan'ın Külkedisi'ni bilir misiniz? Bildik bir külkedisidir o da, diğerlerinden farksız. Onu farklı kılan zamanı geldiğinde ayağına uymayan ayakkabısıdır sadece... tam da bugünlerde hissettiğim gibi.

Zamana "Dur! Geçme!" demek için Mephisto'sunu bekleyen bir tuhaf roman kahramanı tadında yaşam. Ne zaman der insan bunu? Ya da neden diyemez bir türlü de en biricik varlığı zamanını hoyratça harcar?